Diesen Weg werde ich alleine gehen

Diesen Weg
werde ich alleine gehen

Bis ich mich
in die strahlend königsblauen Augen
des Todes verliebt habe.

Nicht den Tod den sie mir lehrten.

Nicht den Tod den sie fürchten.

Nicht den Tod über den sie menschlich trauern.

Nicht den Unwürdigen,
der auf dieser Erde wandert.

Diesen Weg
werde ich allein gehen
denn ich weiß letztendlich
werde ich empor kommen.

Dem Tod,
den sie mir zeigten,
dem werde ich nie begegnen.

Continue Reading

I will walk this path alone

I will walk this path alone

until I have fallen in love

with the beautiful blue eyes of death.

Not the death they taught me.

Not the death they fear.

Not the death they humanly bemoan.

Not the ignoble one that walks the Earth.

I will walk this path alone,

because I know I will rise in the end.

I will never meet

the death they showed me.

Continue Reading

I have grown old

I have grown old with the expectation
of smelling the oceans
and finding the nymph
who promised me in a dream to be there.

Even the venerable tree has grown tired
of watching me dream.

It seems as if the mirror,
the little liar,
has never stopped to deceive me.

Yet it may be her soul
that she is revealing to me.
My tired eyes fail to grasp it though.

At least I’m not alone.
My shadow keeps me company
despite my rejection.

Man of autumn
you have to be reborn
of the immaculate womb of the forest
that has been refreshed by the moon’s infatuation.

Man of spring
you have to see all things from the beginning,
both the snow that melts
and the buds that shed tears.

Man of spring
look again at all those things that come to life.

Man of summer
you are the one who will meet the sea,
the one who will step onto the lonely beach.

Man of the full moon
bury your feet deep into the sand,
make the earth feel you.

Man of winter,
son of the snow and the north wind,
swallow the lightnings that will hit you
in absolute nothingness where they mislead you
and spew the fire faster so that you reach them.

Continue Reading


You are the eternity
I live
I cry
Not from thirst
But from longing.

I want to live
I want to hold on
Tightly, to the world
On top of the highest mountain.

I remain silent in the moment
Imploring you
This universe
To hold tight.

Show me for an instant
The picture
The one that I lost
Forgotten all these years.

Give me for a spell the slingshot
To target
What I wasted
All my years.

Continue Reading


So that was it
The infinite journey of life.
Whoever, humbly, worshipped much
Lacked the time to cry.

Look for the drunkard
Who read in your eyes.
Find the one who told you then
That you would cry for youth.

Look also for your enemies
Who made you cry.
Tell them how they did well
That you will not forget them.

Look for the midwife
Who heard your first cry.
Ask her if she can
Repeat this miracle.

Continue Reading


Once poets tried to rescue philosophy
But she was too heavy
So they drowned in and with her.

From the drowned and the drowning
Do not expect breath
Nor oxygen.

Just lift your glass
Look at the moon
And toast to your health.

Do not hurry
Because of all the things
That reason could not fathom on your lonely path.

The universe still hears you.
Blaze your trail.

Continue Reading

Μόνος μου θα βαδίζω

Μόνος μου θα βαδίζω
μέχρι να ερωτευτώ
τα όμορφα γαλάζια μάτια
του θανάτου…

Όχι αυτόν τον θάνατο
που εσείς μου δείξατε
γιατί τον φοβηθήκατε…

Όχι αυτόν τον θάνατο
που θνητά τον κλαίτε…

Όχι αυτόν τον θάνατο
που τόσο φθηνά
στην γη περιπλανιέται…

Μόνος μου θα βαδίζω
γιατί ξέρω ότι τελικά θα νικήσω.

Και αυτόν τον θάνατο
που εσείς μου δείξατε

εγώ ποτέ δεν θα τον συναντήσω.

Continue Reading


Την φιλοσοφία την έσωσαν
οι ποιητές αλλά ήταν
πολύ βαριά και πνίγηκαν
μαζί της.

Απ΄ τα πνιγμένα λοιπόν
μην ζητάς ανάσες.

Απλά σήκωσε το ποτήρι
και πιες στην υγειά σου
κοιτώντας το φεγγάρι.

Κι όσα δεν κατάλαβες
περπατώντας με την μοναξιά σου
μην σε βιάζει καθόλου
το σύμπαν σε άκουσε!!!

Εσύ απλά περπάτα.

Continue Reading


Είσαι αιωνιότητα
το ζω.

όχι από δίψα
αλλά από λαχτάρα.

Θέλω να το ζήσω,
θέλω να το κρατήσω
στα ψηλά, του
κόσμου τα βουνά.

Μένω βουβός στη στιγμή
και σου ζητώ
αυτής της οικουμένης
την υψηλή την πύλη
σφιχτά να την κρατάς.

Δώσε μου για λίγο
την εικόνα.

Αυτήν που έχασα
όλα αυτά τα χρόνια.

Δώσε μου για λίγο
την σφεντόνα
να πετύχω,
αυτό που μου σπατάλησε
όλα μου τα χρόνια.

Continue Reading


Άναψα πάλι το κερί.

Έτσι, για να μην νιώθω μόνος,

μ’ απόψε και το κρασί θαρρείς

πως το’πιασε ο πόνος.

Μου’παν πως το’χει η ξενιτιά…

θα ξεχαστείς στα χρόνια…

μα εγώ θυμάμαι θάλασσα,

το γαλανό το χρώμα.

Μου’παν θ’αποκοιμηθείς

και δεν θα νιώθεις μόνος…

μ’ ακόμα και στα όνειρα

με πιάνει ο ίδιος πόνος.

Όμως, καίει το κερί

κι’έχω την συντροφιά του…

Χωρίς πατρίδα να νοιαστεί…

Χωρίς να πει τα βάσανά του.

Continue Reading
1 2 3 7